“W głowie się nie mieści” Pete Docter

“W głowie się nie mieści” Pete Docter

Tytuł oryginału: Inside Out

Reżyseria: Pete Docter

Scenariusz: Michael Arndt

Muzyka: Michael Giacchino

Zdjęcia: Patrick Lin, Kim White

Montaż: Kevin Nolting

Występują: Amy Poehler, Bill Hader, Lewis Black, Mindy Kaling, Phyllis Smith, Diane Lane, Kyle MacLachlan, Kaitlyn Dias, Richard Kind, Paula Poundstone, Bobby Moynihan, Paula Pell, Dave Goelz, Frank Oz, Josh Cooley, Flea, Carlos Alazraqui, Lori Alan i inni

Dialogi polskie: Zofia Jaworowska

W wersji polskiej udział wzięli: Małgorzata Socha, Kinga Preis, Michał Piela, Cezary Pazura, Szymon Kuśmider, Maja Ostaszewska, Alicja Kozieja, Dorota Landowska, Sławomir Grzymkowski, Barbara Zielińska, Elżbieta Gaertner, Andrzej Blumenfeld, Krystyna Tkacz, Sławomir Pacek, Jacek Braciak, Zbigniew Konopka, Piotr Piksa, Krzysztof Szczepaniak i inni

oOo

Co by było gdyby emocje miały emocje

Pete Docter po raz pierwszy przyczynił się do sukcesu Pixara w 1995 roku, gdy uczestniczył w tworzeniu scenariusza do legendarnego “Toy Story”. Potem pisał też kontynuację, a jego pierwsze dwa projekty reżyserskie, “Potwory i spółka” i “Odlot” zapisały się w historii jako jedne z najlepszych filmów studia. A potem przyszedł czas na “W głowie się nie mieści”.

Jedenastoletnią Riley (Alicja Kozieja) kierują emocje: Radość (Małgorzatra Socha), Strach (Cezary Pazura), Gniew (Szymon Kuśmider), Odraza (Maja Ostaszewska) i Smutek (Kinga Preis). Lecz gdy dziewczynka przeprowadza się z rodzicami do nowego miasta, a Radość razem ze Smutną trafiają w odległe zakątki jej umysłu, stają przed trudnym zadaniem uratowania kluczowych wspomnień Riley i powrotu do domu.

Radość i Smutek, dwie główne bohaterki filmu z początku wydają się niezbyt skomplikowanymi postaciami, definiowanymi głównie przez swoje zadanie w życiu Riley. Jednak postawione w obliczu kryzysowej sytuacji z każdą sceną ujawniają, że są czymś o wiele bardziej skomplikowanym niż po prostu emocjami małej dziewczynki. Ich drużynę cudownie dopełnia zmyślony przyjaciel RIley, Bing Bong, który swoim urokiem osobistym i nieskończoną fantazją, nie mówiąc już o bezkresnym oddaniu, natychmiast chwyta za serce.

Główna fabuła filmu toczy się dwutorowo. Towarzyszymy głównym bohaterkom w ich niebezpiecznej podróży przez umysł Riley, jednocześnie obserwując spustoszenie jakie ich kolejne niepowodzenia sieją w życiu dziewczynki. Na dodatek raz na jakiś czas zaglądamy do centrum dowodzenia, gdzie pozostałe emocje rozpaczliwie próbują opanować sytuację. Dzięki takiemu podziałowi nie tylko możemy z łatwością połączyć zachowania Riley z ich bezpośrednimi powodami.

A przecież, choć “W głowie się nie mieści” to dobrze zrobiony film przygodowy z elementami komediowymi, jego największą zaletą jest ogromny ładunek emocjonalny i morał wynikająca z przedstawionych na ekranie wydarzeń. Czy raczej morały, bo animacja ma widzowi wiele do powiedzenia. Od najmniej abstrakcyjnej lekcji o tym jak ciężka dla dziecka może być przeprowadzka, przez rozważania na temat konieczności poświęcenia dziecięcych wspomnień, gdy się dorasta aż po motyw główny: uczenie się razem z bohaterkami tego, że wszystkie emocje są potrzebne, a pozbycie się którejkolwiek z nich grozi tragedią.

Wszystko to udało się przekazać w taki sposób, by wszyscy odbiorcy zrozumieli co twórcy mieli na celu, a jednocześnie nie poczuli się prowadzeni za rękę, co również uważam za ogromną zaletę filmu. Warto też zaznaczyć, że choć “W głowie się nie mieści” jest filmem dla dzieci, rodzice też wiele z niego wyciągną, dostając wgląd w umysł swojej pociechy.

"W głowie się nie mieści” rozgrywa się w świecie o ogromnym potencjale. Nic dziwnego, w końcu Riley wciąż się rozwija, a pierwsza część z pewnością nie wykorzystuje w pełni pomysłów zespołu kreatywnego. Świadczą o tym chociażby urywki ze świadomości innych postaci, choćby epizodycznych, sugerujące nieskończoną ilość możliwych historii. Nie mówiąc już o niezliczonych skojarzeniach i żartach słownych, które kształtują mentalny świat Riley.

Zachwyca również strona wizualna. Film ma swój własny styl, którego trzyma się wiernie W ten sposób kształtuje barwny, intrygujący świat, który twórca określa jako posunięcie karykatury do ekstremum. Produkcja wspaniale gra kolorami, najpierw malując wspomnienia Riley mocnymi barwami, by odbierając je, pokazać jej smutek. Podobny kontrast widać, gdy Radość i Smutek znajdują się w krainie zapomnienia, a blask bijący z nich oświetla okolicę. Szczególnie ciekawie wypada też scena dekonstrukcji, która bawi się różnymi stylami, a nawet wymiarami.

Film wyróżnia również niezwykle przemyślana muzyka Michaela Giacchino, która zachwyca już w pierwszej scenie, gdy zaczyna się od pojedynczego dźwięku, by z pojawieniem się każdej nowej emocji stawać się coraz bogatsza. Tak powstaje eteryczna, przepiękna ścieżka dźwiękowa, w której radość sączy się z każdej nuty. Muzyka perfekcyjnie uzupełnia film, czyniąc go bardziej wymownym.

Tłumaczka Zofia Jaworowska, stanęła przed nie byle jakim zadaniem, w końcu wiele elementów wizualnych w filmie stanowi bezpośrednie nawiązania do wyrażeń używanych nagminnie w języku angielskim, ale nie w polskim. Niemożliwe było więc uniknięcie kalek, które bronią się jedynie dzięki powiązaniu z obrazem widocznym na ekranie. Co wcale nie oznacza, że lokalizacja “W głowie się nie mieści” jest słaba. Wiele gier słownym brzmi naprawdę fenomenalnie, a tłumaczenie jest przyjemne w odbiorze i ponadczasowe.

Jak większość produkcji Pixara “W głowie się nie mieści” może się też pochwalić świetnym polskim dubbingiem. Pieczołowicie dobrana obsada zawiera duże nazwiska, które z pewnością przyciągały widzów do kina, a jednocześnie świetnie sobie poradziły z aktorstwem głosowym. W efekcie powstała naturalna, płynna, a ponad wszystko świetnie zagrana polska wersja, w której najjaśniej lśni niewątpliwie niezwykle energiczna Małgorzata Socha, którą idealnie wyważa ponura Kinda Preis.

“W głowie się nie mieści” z całą pewnością jest jednym z najlepszych filmów Pixara. Łączy perfekcyjną animację, klimatyczną muzykę i oczywiście poruszającą historię, która z wyczuciem i wrażliwością eksploruje uczucia dziecka, wręczając odbiorcom klucz do zrozumienia własnych emocji. To po prostu film, który musi obejrzeć każdy, bez względu na wiek.

Ale to tylko moja opinia, a ja nie jestem obiektywna.

oOo

Podobał ci się ten tekst? Recenzje innych filmów i seriali znajdziesz tutaj. 

Zaobserwuj mnie na instagramie, żeby dostawać powiadomienia o kolejnych postach.

A może masz ochotę postawić mi kawę?